Als ik iedere dag op het veld kan staan, dan zie je mij met een big smile rondlopen
- Details
- Honkbal
- donderdag, 23 september 2010 15:00
 |
Henricus van den Hurk werd op 22 mei 1985 in Eindhoven geboren. Rick speelt al zijn hele leven honkbal. Zijn vader traint de honkballers van PSV, dus dat hij zelf ook de honkbalknuppel oppakte is niet zo vreemd. Op 16-jarige leeftijd werd hij gescout door de Florida Marlins uit Miami en verhuisde hij naar Amerika. “Mijn ouders hebben me altijd volop gesteund, ook toen anderen dachten dat ik het er nog geen jaar zou uithouden.”
puber in een vreemde stad
Het is bloed en bloedheet als we Rick van den Hurk half juli in het stadion van de New Orleans Zephyrs ontmoeten. De zomer in de delta van de Mississippi begint in april en eindigt in oktober. In de tussenliggende periode zijn temperaturen overdag van rond de 37 graden heel normaal en de hoge luchtvochtigheid van soms wel 95% krijg je er op de koop toe bij. Ruim acht jaar geleden verhuisde Rick van Veldhoven naar Miami, maar de 25-jarige honkballer spreekt nog altijd keurig Nederlands. Zijn tongval verraadt zijn geboortegrond, Eindhoven. Het zit hem nog steeds in het bloed. “Gewoon een prachtige stad”, glundert hij. “De Markt is natuurlijk niet te vergelijken met Miami of het French Quarter in New Orleans, maar het blijft mijn stad!” Zestien was hij toen hij Nederland verliet voor het grote Amerikaanse avontuur. De mavo verruilde hij voor junior high en van een puber die nog thuis woonde, stond hij plots op eigen benen in een vreemde stad.“Het was genieten: spelen, trainen, slapen en plezier maken. Veel plezier maken”, hij lacht. “Maar ik moest wel alles zelf doen, de was draaien, eten klaarmaken. In het begin woonde ik in een hotel en dat was prima geregeld, maar nu woon ik in een appartement vijf minuutjes rijden van Zephyrs Park. Het is een droom die werkelijkheid is geworden.” Jong als hij was, is Rick altijd heel gedisciplineerd met zijn sport omgegaan. Geen drugs, geen sterke drank, gezond eten, regelmaat van leven en af en toe een glaasje wijn. “Ik ben altijd gefocust geweest en was altijd één van de jongens, die harder wilde werken dan de anderen. Ik ben hier met maar één doel: de Major League!”
explosieve kracht
De Florida Marlins ontdekten Rick van den Hurk in 2000 en boden hem een contract aan voor de Major League. Hij verhuisde naar Florida. “Mijn vrienden dachten, ‘die is binnen een jaar terug’. Er waren twee mensen die dat nooit hebben gedacht, dat waren mijn ouders. Ze hebben me altijd volop gesteund.” Honkballen levert Rick een jaarsalaris van ruim 400.000 dollar op, maar het geld is niet zijn drijfveer. Als hij over zijn sport praat, dan glinsteren zijn ogen. Zijn passie is prachtig om te zien en te horen. Hij is een op en top sportman, die leeft voor zijn sport. “Ik ben met mijn 25 jaar nog jong en heb nog veel te leren. Ik probeer iedere dag weer een beetje progressie te boeken. Als ik geen honkballer was, dan was ik wel voetballer geworden.” Rick is één van de werpers van de Zephyrs. Sterker nog, hij is een starting pitcher. Dat houdt in dat hij wedstrijden begint en eventueel pas laat in een wedstrijd wordt gewisseld. “Honkbal is op zich niet zo’n intensieve duursport, zoals voetbal of wielrennen. Maar je moet toch explosieve kracht leveren. Als ik gooi komt alles uit mijn arm en schouder. Die moet ik dus goed trainen en die gewrichten heel soepel houden.” Ondanks dat het fysiek niet zo’n intensieve sport lijkt, is het vooral tactisch zwaar. “Je moet veel situaties leren kennen. Slagmannen leren jou ook kennen, dus moet je je iedere keer weer aanpassen aan hun zwaktes en sterktes. Je moet ook mentaal groeien. Bijvoorbeeld je kalmte leren bewaren in bepaalde situaties.”
een flitscarrière in de maak
Rick is eigendom van de Florida Marlins*, het Major League team uit Miami. “Ik heb niks te zeggen over mijn eigen carrière”, legt hij uit. “Als ik morgen weg wil naar een andere club, omdat ik denk daar meer uit mijn carrière te kunnen halen, dan kan dat niet. Zij bepalen wat ik doe. Ik moet gewoon honkballen en luisteren.” Rick lacht erom; het deert hem niet. Er zijn 30 grote Major League teams en ze hebben allemaal vijf satellietclubs verspreid over omliggende staten in lagere klassen. “Als je het met voetbal vergelijkt, dan zijn die vijf clubs de jeugdopleiding tot en met de beloftes.” De New Orleans Zephyrs komen uit in de Triple A, de hoogste opleidingsklasse van de Minor League. Talentvolle honkballers beginnen in een lager team, bijvoorbeeld bij de beginners, de rookies. Rick niet, hij begon in de Jupiter League en maakte al snel de sprong naar de Major League. Een flitscarrière leek in de maak, maar een ernstige blessure gooide roet in het eten. “Toen ik negentien was al. De spier van mijn elleboog was gescheurd en toen hebben ze er een spier uit mijn onderarm in gezet. Daar ben je dan even anderhalf jaar mee zoet. Op je negentiende wil je niet dat je carrière al voorbij is, dus ik heb me teruggeknokt.” Inmiddels heeft hij al vier keer voor korte of langere tijd bij de Marlins gespeeld, maar sinds vorig jaar is hij ingeroosterd bij de Zephyrs in New Orleans. Omhoog, omlaag, het hoort er allemaal bij. “Het is ongelooflijk wat er allemaal in de honkbalwereld gebeurt. Je weet nooit wat ze met je willen of van plan zijn, maar je went eraan”, legt Rick rustig uit. “In het begin is het zwaar, want je denkt dat je kansen voorbij zijn. Maar zo is het niet. Je zit in een opleidingstraject en je kunt er alleen maar heel veel van leren. Je moet constanter worden en innings blijven spelen. Als ik er straks op terugkijk, denk ik vast, ´waar heb ik me toen eigenlijk druk om gemaakt.` Het is nooit leuk, want het blijft toch mentaal een beetje hangen, maar ik maak me er niet langer druk om.”
rusten is er niet bij
Rick is een relaxte, nuchtere Hollander, met een leven dat bijna volledig in het teken staat van zijn sport. Als hij na een wedstrijd om een uur of 11, half 12 ´s avonds thuiskomt, gaat hij nog wat lezen, tv kijken of speelt een game op zijn Playstation. Om een uurtje of één duikt hij zijn bed in om de volgende ochtend rond 9 uur weer op te staan. De sportdag zelf begint tussen half 2 en 2 uur ’s middags als hij zich in het stadion meldt voor een persoonlijke warming-up. Een uurtje later begint het team aan de gezamenlijke oefeningen. Dat gaat gedurende het seizoen vrijwel dagelijks op deze manier, want rustperiodes kennen ze nauwelijks in het professionele honkbal. Rick is single; hij heeft geen tijd voor een vriendin. “Wel gehad hoor in die acht jaar”, stelt hij ons gerust. Om eerlijk te zijn, de sport laat er nauwelijks ruimte voor. “Ik sta er zeker voor open, maar ze moet het sportleven ook maar aan kunnen”, lacht hij. Want in het seizoen wordt bijna iedere avond een wedstrijd gespeeld. Vier achter elkaar tegen dezelfde tegenstander. Elk honkbalteam heeft om die reden zo’n 25 spelers, waarvan er een aantal werpers rouleert. Als Rick niet start als pitcher, dan speelt hij niet. Rusten is er echter niet bij, want de coach heeft wel een andere taak voor zijn wisselspelers. “Dan houd ik bijvoorbeeld de statistieken bij, of de snelheden waarmee gegooid wordt. Of ik heb een videocamera in mijn handen om spelers te volgen, zodat ze van deze beelden kunnen leren.” Na het seizoen gaat Rick een paar maanden naar Veldhoven, waar hij opgroeide met zijn zus Anneke en zijn ouders Wim en Rita.
Oranje is een hele eer
Op internet is een filmpje te vinden dat Van den Hurk trots naar de voetballers van Oranje kijkt. “Ik heb alle wedstrijden gekeken. De middagwedstrijden waren bij ons ’s ochtends, dus dan keek ik thuis met een paar vrienden. En als Nederland ‘s middags speelde, keken veel meer jongens van het team samen met mij in het clubhuis.” Ondanks een eigen wedstrijd met de Zephyrs, heeft Rick de WK-finale van Oranje niet hoeven missen. “De coach gaf me vrijaf om te bekijken. Dat was mooi!” Net zo mooi als hij het vindt om zelf voor het Nederlands honkbalteam uit te mogen komen. Maar als speler is Rick eigendom van het de Florida Marlins en die bepalen waar, wanneer en voor welk team hij speelt. Als bondscoach Robert Eenhoorn hem oproept, moet hij maar afwachten of Rick mag spelen voor Oranje. “Zo werkt het. Bij voetbal is dat andersom, clubs moeten hun spelers beschikbaar stellen. Bij honkbal ben ik afhankelijk van de Marlins.” Daardoor mistte hij de Olympische Spelen in 2004. “Ik was 19 en ze vonden me te jong en er nog niet klaar voor.” Dat steekt. “Het is een hele eer. Je vertegenwoordigt toch je land en ik had er veel van kunnen leren. Je kunt er boos om worden, maar zo is het nu eenmaal.” Inmiddels zijn de Spelen verleden tijd. “Het is geen Olympische sport meer. Vandaar dat ik in november met een aantal spelers uit de Major League in Nederland en Duitsland clinics ga geven om honkbal te promoten. Misschien kunnen we het zo weer aantrekkelijk maken voor de Olympische Spelen.”
Dominicaanse merengue en salsa
PSV heeft meerdere sportafdelingen, zoals zwemmen, honkballen en voetbal. “Het voetbal van PSV houd ik sowieso bij en het Nederlandse honkbal natuurlijk, omdat ik veel vrienden heb die daar nog spelen. Mijn ouders houden me op de hoogte over wat in Nederland gebeurt en de kleine dingen die in de buurt spelen. Verder lees ik het Eindhovens Dagblad en De Telegraaf via internet. Wat hier in Amerika gebeurt volg ik via USA Today en ESPN, maar dat is vooral voor de sport natuurlijk. Je hoort hier in Amerika niet zo veel over wat er in de rest van de wereld gebeurt. Of het moet wel een hele grote ramp zijn.” Rick belt, smst en mailt dagelijks met het thuisfront. Hij is daardoor verrassend goed op de hoogte over wat in Nederland leeft. Een testje. “Geert Wilders, ja, die is bekend. Sieneke? Wie is dat? Oh, ‘Sha-la-lie’, ja, dat liedje ken ik wel. Net als de Toppers.” Zijn favoriete Cd’s zijn die van Diggy Dex, The Opposites en ‘Kaleidoscope’, de nieuwste van DJ Tiësto. “Naar One Republic, Timberland en John Legend luister ik ook graag en ik heb de CD van Omega, een Dominicaanse merengue en salsa-achtige band, in de auto. Jazz ben ik pas gaan ontdekken toen ik naar New Orleans kwam. Ik kende het helemaal niet, maar nu wel. Louis Armstrong, Mahalia Jackson. Rapper Lil Wayne komt hier trouwens ook vandaan.” En Britney Spears. Rick is verbaasd. “Echt waar? Oh, dat wist ik niet!” Hoeft ook niet, zoveel heeft ze niet betekend voor de muzikale cultuur van deze stad. Als Rick New Orleans in gaat, wordt hij niet snel herkend. “Hier niet, maar in Miami wel. Daar is honkbal één van de topsporten. In New Orleans zijn het de Saints [American Football – red.], die eerder dit jaar kampioen werden.” Lekker eten heeft hij wel ontdekt. “Voor echt goede steaks neem ik vrienden en familie altijd mee naar Dickie Brennan`s in een zijstraatje van Bourbon Street in het French Quarter. Voor Japanse sushi ga ik naar Sake Café en natuurlijk zijn de Po’ Boys (uitgebreide broodjes met salade en friet) hier heel bekend. En natuurlijk de dacquiries (veel rum, limoen, suiker en zoete siroop), het is één van de bekendste drankjes hier.” Echt stappen doet hij niet. “Het is meer een uurtje ergens een biertje pakken, zoals in Whiskey Blue, de loungebar van het W Hotel om de hoek van het French Quarter.”
ik ben een gelukkig mens
De 25-jarige Rick werd sinds zijn jeugd door zijn vader gecoacht. Honkbal was en is nog steeds zijn lust en zijn leven. Die passie is wel duidelijk geworden in de 24 uur dat Avantgarde met hem kennismaakte. En die passie zet hij in om zijn droom te verwezenlijken, zijn ene, hoogste doel in het leven: de Major League halen. “En in te blijven!” zegt hij resoluut. “Ik ben nu al een gelukkig mens. Als ik iedere dag op het veld kan staan, dan zie je mij met een big smile rondlopen. Wat onbegrensde mogelijkheden is dit natuurlijk wel Amerika. Maar het is wat je er zelf van wilt maken. Ik wil gewoon plezier maken; als je er alles uit wilt halen, kan dat zeker. Ik heb die ambitie en weet van mezelf dat ik het kan!”
* Inmiddels is Rick verkocht aan de Baltimore Orioles waar hij een bullpen-pitcher is
restaurants: Dickie Brennan`s (716 Iberville Street), Sake Café (2830 Magazine Street) - stappen: Whiskey Blue in W Hotel (333 Poydras Street) - games: FIFA 2010 voor Playstation 3 - merken: Nike, Digmi (T-shirts), Lucky Brand (jeans) en Moncler (truien) - shops: Nordstrom (online), shopping malls - TV: sportprogramma`s en ESPN (sportzender) - boeken: ‘Nelson Mandela, 15 inspirerende lessen’ autobiografie door Richard Stengel, ‘Ik; gezond egocentrisme - meer effectiviteit’ van Remco Claassen - muziek: Diggy Dex, The Opposites, DJ Tiësto, One Republic, Timberland, John Legend en Omega.
 New Orleans Deze zwoele stad in het zuiden van de Verenigde Staten is beroemd om haar bijzondere architectuur, muziek (jazz, dixieland, gospels), de uitbundige viering van Mardi Gras (carnaval) en zijn overheerlijke kookkunst. De stad aan de mon¬ding van de Mississippi werd in 1718 door Jean-Baptiste Le Moyne de Bienville gesticht. De Fransman Filips II van Orléans gaf zijn naam aan de stad, waar Afrikaanse slaven te werk gesteld werden op de katoenplantages. In 2005 werd New Orleans getroffen door de orkaan Katrina en stroomde de stad door dijkdoorbraken bijna helemaal onder water. Cultuur Louis Armstong, Mahalia Jackson, Wynston Marsalis en tegenwoordig Lil’ Wayne en Britney Spears zijn belangrijke vertegenwoordigers van de muziekgeschiedenis. Hier ontstond de jazz en later de dixieland. Ook gospels, religieuze liederen van slaven, vonden hier hun oorsprong. Op 20 augustus 1963 zong Mahalia Jackson tijdens de beroemde Mars naar Washington van dominee Martin Luther King ‘We Shall Overcome’, de belangrijkste protestsong tegen apartheid. Lenny Kravitz woont in het beroemde French Quarter, waar het jaarlijkse Mardi Gras (‘Vette Dinsdag’) plaatsvindt. Shopping New Orleans is heeft verschillende interessante winkelcentra. Riverwalk is de bekendste met leuke winkeltjes, musea en een kookschool. Goede tip voor toeristen: je kunt er taxfree shoppen. In Canal Place zijn de winkels een stuk duurder. Maar neem beslist ook een kijkje op de Franse Markt, aan de rand van het French Quarter. De mooiste straat van deze wijk is Royal Street met veel antiek, kunst en prachtige huizen. Jackson Square is het hart van de wijk, waar ook getrouwd wordt. Culinair Voor eten neem je de tijd: het diner komt pas laat op tafel. Er is een gezegde in New Orleans: We don't eat here to live, but live to eat. Cajun en Creools, met Franse, Spaanse en Portugese invloeden zorgen voor interessante combinaties. Gumbo (dikke soep met vlees of vis, groenten en rijst), jambalaya (cajunversie van paella) en de Po Boy sandwiches met verschillende vullingen zijn ook buiten New Orleans wereldberoemd. Twee supertips: Tujagues (Decatur 823), dit restaurant bestaat al sinds 1856 en bied je fantastische (geheime) creoolse gerechten. Bij The Court of Two Sisters (Royal Street 613) kun je genieten van 60 lokale gerechten tijdens een Jazz Brunch (vanaf 11 uur) of het diner. Beide restaurants zijn ware instituten en een bezoekje meer dan waard. Uitgaan New Orleans, ofwel ‘The Big Easy’, is de meest relaxte stad van Noord-Amerika en heeft maar liefst 3.000 kroegen, 41 kerkhoven en 700 kerken. Voodoo is een belangrijk onderdeel van de cultuur en daarom vindt er jaarlijks in november een groot voodoofestival plaats. Jazz en New Orleans. Uitgaan in deze stad betekent naar het French Quarter gaan, waar Bourbon Street de levensader is. Er zijn geen sluitingstijden in New Orleans, dus je hoort en van ’s ochtends vroeg tot diep in de nacht muziek. Live wel te verstaan! Slapen Zoals overal in de wereld, heb je ook in New Orleans grote hotels van bekende ketens als Marriott en Hilton. Maar wil je cultuur en sfeer proeven, boek dan een boutique hotelletje in het French Quarter, hoewel het wat rumoerig kan zijn in zo’n uitgaanscentrum. Iets rustiger, vlak om de hoek, is Quality Inns & Suites. Niet zo prijzig, maar wel heel centraal en het personeel is er uitermate vriendelijk en behulpzaam. Dit moet je zeker doen Een moerastour en het Bayou Pierre Alligator Park. Hier kun je alligators tot wel 500 kilo voeren en aanraken, maar ook zelf eten. Je kunt tientallen plantages bekijken, bijvoorbeeld Laura Plantation, waar Fats Domino vandaan schijnt te komen. Het enige nadeel, ze geven een behoorlijk romantisch beeld, maar je hoort weinig over de uitbuiting van de slaven. Met de streetcar (tram) verken je in 20 minuten het centrum van New Orleans. En voor een tocht over de Mississippi neem je de oude radarstoomboot Natchez of de Creole Queen. Sport Louisiana wordt de droom van de sporter genoemd. Sport neemt ook in New Orleans een belangrijke plaats in. De Louisiana Superdome is een enorm groot American Football stadion, waar de New Orleans Saints spelen. Ze wonnen op 7 februari 2010 voor de allereerste keer in de geschiedenis de Super Bowl en daar is de stad maar wat trots op. De New Orleans Arena is de thuislocatie van de basketballers van de Hornets. Honkbal wordt gespeeld bij de Zephyrs, het minor league team van de Florida Marlins. De Zurich Classic is een jaarlijks PGA Tour golfevenement. En voetbal (‘soccer’ in Amerika) wordt er gespeeld bij de Jesters. http://nola.highlow.be/#0 |
